|
مولف: مدیر سایت
|
|
1388-1-14 05:16:55 |
|
|
شب است ماه چودری میدرخشد
می نشیندبروی سبزه وگل
روی امـواج قایق عاشـــق
صــــــــوت شبای قایقران
اوفقــــط روبه پیش میـراند
سکوت شب صدای مــوج
گوش درگوش عاشق ومعشوق
هردوازعشق خوب میـگویند
گه به ساحل نگاه سحرآمیز
میکندسوســو چونجم سها
میبرد این دوعشق وعاشق را
ولی باوحشت صـــدای بلم
دورزدتابلــــــــــم به ویراژش
نگران ازجــــــــــدائی هردو
لب معشوق که پرزخنده بود
ناگهان هیــــکل غریق نجات
چون شـــــــــبه ازکناره دریا
نوراو نور ماهــــتاب مـــــــرا
اوچراغی بدست اندرداشت
گفت امشب شب صید است
گفت سنجاق وتورمیخواهید
دادازپشت خودبمـــــــاتوری
ساق سیمین او چه نوری داشت
کاش من جای آب میبـــودم |
|
ازلابلای شاخه های درختان کهن
ازفروغش که جــــــزرومدشود
میـــــــــروددرپی نامــــــــعلوم
همچــونای نی است دردل ما
عاشق ومعشوق درگوشه کرجی
موجیکه خودرابه سینه ساحل میزند
تکیـــــه دارندبه دیواربلـــــــــم
گه نگاهـــــــــــی به بستردریا
شب چـــــراغ ســـــواحل دریا
میـــــرودروبه پیش قایقــــــران
ساعتـــــــــی بعدخرم وخندان
این عجب خوب وحشتیست بما
روبه ساحل ولــــــی چرانگران
نگــــــــــران ازفرصت که میرود
ساحل اما ســـــکوت بس آرام
داشت دست ســـرخ فانوسی
گــــــــــــرچه لازم نبودنورچراغ
میـــــــرد چون پلیس زیرسؤال
باصدای نه خــیلی خوب به ما
اوندانست صـــــیددل کـــــردم
صیددرزیرنورماه خــــوش است
تابزانـــــو به آب رفت صـــــــنم
نورماه حســــــــرتش میکشید
میزدم بوسه ســــاق پایش را |
ناگهان پای اولغزید وافتادبه آب
دست اوراگـــــــــــــرفتم اواما
سردبودوهوا کمــــــی درشب
گرمیش تابه اعماق دلم نشست
به خیالـــــــــــم صدای دلم را
لیک ازبخت خــــــــــوب من او
گفت ماراقایقران این ماهـــــی
به من چه هرچه بودماهی بود
آتشی درکنـــــــــــاره دریا چون
ماهی آماده شــــــد دردستش
اونگاهش بســــوی ماهی بود
نورآن شــــــــعله آتش بانورماه
گفت اوشـــــوق آب شب دارم
ناگهان کوه مـــــــــــــوج عظیم
اوبه لب خندوشــــــــوق تازانو
بانگاهش به پشــــت وروبردریا
مــــــــن دویدم بســـــویش او
منکه مشــغول گوش دادنم او
ناگهــــــــان مــــــوج چون تندر
مــــوج برگشـــــــــت تارود اما
باورم نیست ونشـدچی بشود
هرچه کردم صـــدا نه ای خدا
هرچه گشــــــــتم نبودکه نبود چه شدآرامش وچه شدماهی
تاســــــــــحرغش بکردم وآنجا
رفته بودندمـــا نده ایم تنـــــها
مـــــــــن هنـــــوزم کناردریایم
منـــم وآن خیال وماهی وموج
بدم آیددگرازآن دریا
ناگهان ازصـــدای همســـــایه
عــرق ســـــرددرســــــرورویم
آه نفــــرین به عشق بی پایه
ناگهان مغـــــربی دراین اوضاع |
|
من به لبخندوترس وشوق وهراس
توی آب تمـــــــــــــیز میغلطید
آه ازگرمی دست اوچوتنورگرم
دل بی نواتلپ تلپ میـــــــکرد
میشنیدآن مردغــــــریق نجات
سرسنجاق یک ماهی خوشرنگ
قزل آلاسـت امانه دریاوقزل آلا
یاریم کـــردآن غـــــــریق نجات
رنگ معشــــــــوق آبی وسرخ
باغمزه میگفت آخ دستم سوخت
من نگاهـــم به روی ماهش آه
چه بگــــــویم چه بودوچه شد
تاکمـــــی توی دریا بروم ورفت
با همه غـــــرشش نمایان شد
بــــــردبالا لباس روئـــــــی وزیر
موج رسیدن همان اودرآب غلطید
همچنین خنـــــــده درلبش بود
خواست ازدریا شـــــــــودبیرون
تابه بالای ســــــررسیدبه صدا
من ندیدم دگــــــــــرآن یارگفتم
او دراب نشسته که ازموج برهد
نکندموج بحراورابردتوبگــــولیلیم کجارفته
نکندمادرآن ماهــــــــی برد
خبری نیست آن غریق وقایقران
یادم آمدکه رفت قایقـــــران
آه ای اشگ چرانمـــی آئی
خنده اش درنیوش من مانده
موج اوبردلیلیـــــــــــم باخود
میزداودرکه من شــدم بیدار
آه نفرین شـودبه این خوابم
آه نفرین به مــــوج بی مایه
کردمــــارازخواب خوش بیدار |
|
اشعارترکی 
