|
مولف: مدیر سایت
|
|
1388-12-28 14:27:50 |
|
|
بسوي خويش صلا ميدهد خيا ل مرا
بنازوغمزه چه با شد بجاي تيرفراق
بحق مهرووفا ي گذشته در دل تو
كما ل معرفت قدس برده ازسردار
تطا وليكه زمويت بما بر انگيزد
اگرظرافت عشقت براه وصل بود
بشورووجد خرابا ت وشطح مستي خود
زخرقه ايكه بود تا روپود اوزريا
صحيفه دل خود رابراي اوخواندم
زحا د ثا ت زما نه زبسكه منفعلم
تودرخيا ل به با لا نشيني ام منگر
كنونكه دست توام قدردان مراورنه
خدا زگونه حمراي تودراين عا لم
زمهرخوب جمالان زلطف دست ازل
براي اوج به قا ف وستيغ قله تو
مجا ل وصل توممكن نشد كنون ما را
زوال نجم زعمرش رود بسوي افول
زما ن به اوج فلك ميرسا ند ش به يقين
رسا نده مغربي ات را به پا يگا ه ملك |
بَدل به هجرنما يد مگر وصا ل مرا
اگرخيا ل توخواهد كنون رحا ل مرا
چه ميشود كه بپرسي دوبا ره حا ل مرا
به ديدنا ئي جا نا ن ره كما ل مرا
بسوي خويش بر انگيخته جدال مرا
بروي سينه ببا يد كشد جما ل مرا
فسا نه خواند زطا ما ت وجد حا ل مرا
قبول عشق به با شد بود محا ل مرا
مگربه خا مه مژگا ن دهد مقا ل مرا
كجا ست آنكه جوابي دهد سؤال مرا
زدست من مستان اين صف نعا ل مرا
بجا ن دوست نيا بي دگر مثا ل مرا
كنا ر سفره لعلت دهد نوال مرا
بجاي كا سه زرپن كند سفا ل مرا
چوشا هبا ز نمودست پروبا ل مرا
درآن ديا ر دگر ميشود مجا ل مرا
بخواهد آنكه زدل بي جهت زوال مرا
زقول مدعيا ن نام و شرح حا ل مرا
زراه عبدي اطعني كه ذوالجلال مرا |
|
اشعارترکی 
