|
ماه محــــرم آمد ومــــــاه عـــــزارســيد
زينب س براي بستن زخم سرحسين ع
آه اي فلك نقــــــاب خجالت بــــرخ بكن
مرجانه زاده باطرب وعيش نوش خود
درياي خون تلاطمي كردوزسرگذشت
هفتـــــادودوجماعت بي مثل وبــي بدل
يكعده جان بكف به حسين داد مهجه اش
پيروجوان وكودك شــشماهه حسين ع
تاج خلافتـــــيكه برازنده عليســــت ع
آبش بهانه بود كه عـــباس ع داد دست
يك قطره اشگ آتش دوزخ كند خموش
بزم عزاي شاه شــــهيدان ع منوراست
اين بزم رابقـــــيمت جانــــها نگاهــــدار
اي دل بنال ماتم ششماهه اصغرع است
صــــد جان براي قطره اشگي بهـا نشد
مارابه تاج وسلطــــنت خسروان چكار
پيراهـــــــن سيه كه به تن كرده مادرت
اي مغــــربي بنال وقلـــم رانگاهــــــدار
چنديست ازبقيع خبري نيسـت گرتورا
|
|
تا شاه تشنه لــــب بزمين بلا رســــيد
دردست شال ماتم خيرالنسا س رسيد
آن ظلمها كه برســــر آل عبا ع رسيد
كشته حسين وع عيد به آل زنا رسـيد
گشته روان زكوفـــــه وبركربلارسيد
شد غوطه وربخون خـــدا برخدارسيد
يزدان گرفت برحــــرم كبريا رســــيد
جان راهديه كرده به عرش علارسـيد
كشته حسين به زاده مرجانه هارسيد
ازچشم خود گذشت كه برمصطفا رسيد
چون اوهديه ايست ززهراس بما رسيد
باران رحمتــــي بمن وبرشـــــما رسيد
اي ديده اشگ ريزكه فصــل بها رسيد
ازجانــــب رباب برايت دعـــا رســــيد
اين درّ وگوهراست زآل عبا ع رسيد
شال ســـياه تاج شــــــرف بود تارسيد
اين كسوت غلامـــي عرش ازخدارسيد
ديدي زسوي فاطمه س برتوعطا رسيد
باشــــد حــــواله اي بتوازآشــــنارســـيد
|