رازي اگر تو راست به اهــل سخن بگو
آزرده ام زجانـــــب ســـرمــــاي آذري
جان رابهاكجــاســـت به يك خنده لبت
دردرج چونصدف چه قيامت عيان شده
سروسهـــي كه بوده نگهبان گلستان
جائيكه محتسب شده ارباب جستجو
قاضي برشوه شيخ به تزويرهم نفس
رنجيده اي زلاله وسوسن به گلستان
پروانه روي گــــل به تفــــكر بفكرشمع
برشــــعرمغـربي نبودمشـــــتري كنون

يادرقفـــس به بلبـل پا دررسن بگو
برمـــــن خــبربده ز دم فـرودن بگو
آن راكجابهاست مگــرجان وتن بگو
دراصطــــــفاف گوهـرو درّعدن بگو
درددلت به ســرو نه برياسمن بگو
اسـراررمزخويش بدشت ودمن بگو
چونچاره نيس حرف سخن باسخن
غمـــــازگل مـباش برو درچمـن بگو
سوداي سوختن بـره عشق دنبگو
آينده رانگـر توچـه ديدي به من بگو

ساقي خزان سرآمده شد فصل نوبهار

چنديست فصل بين من وباده سرزده

برنازشصـــت جا م توجان رافدا كنم

جامــــي بده كه ازشرروآتش مي ات

لاله به نســــترن درگوشي سخن كند

غره مشوكه عطرتو درباغ ودرچمن

باخنده گفت يا س كه اي يارسرخ رو

بيچاره بلبل ازســـــــرشب تا دم سحر

با عشــــق عارفا نه خود نغمه سردهد

شبنم بروي برگ گل ازاشگ بلبل است

طا ووس با پريكه دوصد رنگ دارد او

اما بهـــــوش نيست به نقش ونگارخود

رنگي كه زيراونبود رنگ وبوي عشق

اي كاش رنگ بوده يكـــي درجهان ما

يكــــــرنگ بود ازســـيه ويا ســــفيد او

رنگ سيا ه زاغ زطا ووس بهتراست

اندربــــهارچــــين ختا ميشود چمـــــن

طوطـــــي بيا كه قند دها ن توكم مبا د

سرسبزشد دوباره همه دشت وكوهسار

ازدولت ســـــرچــــــمن عشق مي بيار

لرزه بجسم وجا ن من افتا ده ازخما ر

دامن تكان شود همـــه مست وهوشيار

ازعطرتوست گشته چمـــنزارعطردار

ازرنگ روي لاله شـــــده باغ نوبها ر

رخسا رت ازحيا شــده گلگون وگلعذار

انگشت زخمه كرده گروروي سيم تا ر

خوابش برد سحربود اين رسم روزگا ر

اين راحكــــــيم عشق بما كرده اشتها ر

درگلستان به سرووســـمن دارد افتخار

خوبان كنند ازهمــــه رنگـــــها فــــرار

خلاب هست گرچه به طاووس هم كنار

با كي نبود رنگ ســــــــيه يا كه دُرّوار

ديگرخزان نميشد همـــــــــه بود گرآزار

رنگش عوض نميــشود اوراكني به دار

نا فه گشا يد هـــرچه غزالي به مرغزار

هــــــم خنده لــــبان تودرشـــــاخه چــنار

لطفي به درچمن نبود بي وجـــــود تو
باران بقطره هاي دلـــش شستشودهد
زلف چمن دوشقه نشسته بروي دوش
وقت سحرصفاي چمن عمرتازه كرد
با اين هـــــمه بهشت كجــــا آرزوكنم
معـــــدوم بود ذره واجــــزاي كاينات
عشــــق است ذره ذره عالم صلازند
گـــــرمينبود عشق به قاموس زندگي
ازعشق نورچـــهره يوسف جلا دهد
برعشق گفته ســــجده نما يد ملا ئكه
ازموج سد شكنكه رها گشته بود نوح
درطورعشق بود بموسي جـلا رسيد
فتواكجا به آتش نمـــــــــرود عـقل داد
هرجا كه عقل پا بگذارد سلامت است
زاهد به عقل جنت فـــردوس راخريد
بي عشق كي توان كه بمعراج قدس رفت
عشق حقيقي خدمت مـردم ببود و بس
اين حا د ثا ت وخلقت وافلاك وهرچه هست
ازمـــــغربي بپرس محيط ومحا ط را

يا دي بكـــــن زدرج نگاروزشاهـــــوار
گل را كه ازعلاقــــــه نشسته برخ غبار
شا نه زند به نغمه صبا پيش چشم خا ر
ساغــــربدست ودلبردلخــــــواه دركنا ر
با اين كـــــــرشمه چمن وعشق جويبا ر
ازبدو گــــــــــرنبود به اوعشق همقطا ر
عشق است كرده عقل وهيولت بزرگوار
ميشد جهان به خلــق خدا گورسرد وغار
درمصـــركرده چشـــــــم زليخا ش آبدار
مسجود شد زعشق نه ازروي عقـل زار
ازعشق يا ربـــوده چوميـــــدان كـارزار
ارني همـــــــــي رسـيد نبود عقل دركنار
عشق است كـــــرد آتش نمرود لاله زار
هـــرجـــــا كه عشق پا بگذارد رود بدار
عا شـــــق به فقردركف اغيا ربد شعا ر
خلقت بروي عـــشق ومحبت شد استوار
آبا دي دل فـــــقرايعــــني عشـــــــق يا ر
آمد براي عشق به اولاد وهشـــت وچا ر
چون داده درمــــــرام محـــــبت ندارودار