|
مولف: مدیر سایت
|
|
1387-9-4 16:56:58 |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
|
عيد است نوبهاركه ايام شـــد به كام
آزرده بود ســــردي دي كوهـــــساررا
دشت ودمــــن كه بود فنا نكهت بهار
آب زلال ازدل يـــخ روي سخره هــــــا
آشفــــته بود زلف چمن شــانه صبا
بيدارگشته لطف طبيعت كه خفته بود
بلبل كه سر بزانوي غــم بود سازخود
يعني بهشت در بگشوده بــروي دهر
تاري ززلف يار كه شـــانه جدا نمــود
تا وصف اوكنــــم كه بهاران كنار جوي
آن نغـــمه ايكه ميـــرسد ازآبشـــارها
نجواي نســـترن به گل ياس ولاله ها
ساقـــي فداي دست كريمت عنايتي
هشياري آنچنانچه بپندار سهل نيست
رازش چـــرا به چـاه بگـــــويند مهتران
مــــرغ سحربناله ودلدادگـــــــي خود
بيزارم ازدورنگي مـــــردم كه رنگ گل
بوي بهشت رانچشد شخص باحسد
بشــن زبان ودل بــــه خدايت سپاراو
|
|
سوسن بداده نظم چمن ياسمن نظام
باد بهـــــارداده به آن زخـــــــم التيام
داده حيات نوهمگان را كـه شد بكام
رقصان بسوي گلشن وگلزار بي لگام
واكرده تا كه كبك خرامان كند خرام
ازقهرفصل بهمن ودي چونشب ظلام
آورده تا به غنچه زند شورشــــادكام
كون ومكان زنزهت گلشن در ازدحام
شد تارسازما كه شود زخمه را مقام
دلدادگان ســـماع نمايند صبح وشام
برعاشقان عشق حقيقي كند سلام
نظارگان ورهـــگذران را كـــــند به دام
برده خماري ازدل مــــن طاقت ودوام
بي پردگان بصف شــده آيند گام گام
ازگــل بپــــرس باد خــــزان آورد رخام
سبوح گفته ياد كند ميــــدهد پيــــام
پژمــــــرده ميشود زدوروئي اهل دام
باشـــد مــــــزاراوحرم ووادي السلام
هم رازق است رب كريم است لاينام
|
|
بهارآمده جانا چرانمي آئي
اگرچه مفتي ما مـنع كرده مي برما
اگـــــرزحســن تو گلشن جمال آرايد
اگربخــــواب شوم تا ابد چــه بيداري
بهــــــارآمده اندركنـــــارديــده مــــن
بديگران ندهي دل كه فتنه ها خيزد
غلام حلقــه بگوشـم ستاده ام درپا
بهارگوشه اي ازخط خال دلبرماست
به صـــبح غاليه ات رابمـا صـــبا آورد
زعطرياس پرآوازه گشته دشت چمن
به فصل گل همه درآرزوي مـي برما
كنارســــرو نشيني بوقت قيلولــــــه
كـــــنارخنده گل خنــده ات گل آرايد
بهشت رابنخواهم كنارسـوسن ياس
خروش وغلغــله دراصطفاف گل پيدا
قدم به باغ گـــزاري چمن شود خلخ
ولي چسود كه باشد همينكه نوبت ما
رسيده مغــربي را لوح عالم قدسي
|
|
بشاخه اي گل نسرين بما ببخشائي
زجامي عقده دل رامگــــرتو بگشائي
دگـــــرلــــــزوم نباشد تو خود بيارائي
توگـــربخواب من امشب زلطف بازآئي
چه ميشـود بنشيني دمي بياسائي
به شــان تو نبود ايــن كه دل بيالائي
من آن كنم كه لبي تركني چه فرمائي
بيا كه گـــــــرد خزان ازرخم تو بزدائي
به انتظارنشـــــستم ولــي نه پيدائي
غزال من تو كجائي كه نافه بگشائي
كه چشم مست توما راست جام ومينائي
حقيــــقتا كه شــود قامتت تماشائي
مگـــرخداي جهان كرده خود معمائي
به جمــــــع ما بنمائي توباده پيمائي
كنارســـــروتوبا شي به قد وبالائــــي
بوقت باده ومســــتي زشورحمـــرائي
که درمثال من وعشق ونخل خرمائي
كه بعـــــــد ازاين نه ثرائي شدي ثريائي
|
|
اشعارترکی 
