جدیدترین مطالب
اوقات شرعی
منوی کاربری
| ارسال اس ام اس |
پشتیبانی آنلاین
آب و هوا
|
|
|||||||
|
 |
||||||
|
 |
||||||
| نشان دادن اطلاعات بيشتر | |||||||
| محرم 2 |
|
|
|
| مولف: مدیر سایت | |
| 1387-8-21 16:29:05 | |
|
فرياد از آنكه قوم بــد افـعــا ل و اشقيا بستند روي آل علـي (ع) راه آب را آنانكه بود ساقـــــي كوثر اميـرشــــان ماندند تشنه لب ز بـداقبــــالي قضا فرياد العطش ز ســرا پرده حسين (ع) شد از زمين ماريـه تــا بـــر دل سما آل منـــــاف بـا نــي زمـــزم و سـلسبيل حسرت بـــراي آب گل آلـــود كربلا سر روي زانوان غـم افلاكيـان قـــدس ازآه دخــتـــران شـــهنشاه هـــل اتي حيران ومضطرب همه يارانكوي عشق حيرت زده بفكـــر غريبــــان نينوا سقّا خجل ز ناله اصغــر(ع) بفكر وغم جامي بـــدست دختــــركان شه ولا مشكش بروي زانوي غم اشك در بصر اودرخيال تشنگي آل مـرتضي (ع) آيا شــود اجل برســـد بـــر ســــراغ من يا از براي آب کنـم جـــان خود فدا شايد قضا چه حادثــه ها را رقــم زند باشد كه سرنـوشت حسين (ع) بهم زند چون سيـل غم بـه سوي شه نه قباب شد قلب قـــدر بــــه حــال غريبان كباب شد اندرصحيفه ديد كه يك فـديـه اش كم است ناچار ســـوي خيمـه سـراي رباب شد ديده ســــهیل خفـــــته درآغــــوش آفتا ب اشكش روان بروي حسین چون سحاب از هر طرف سپاه غم آمد بـــه ســـوي او گريان به حــال شــــاه ولا آفتـــاب شد بــــا صـــد حيـا گرفت زماهش ستاره را شرمنـده از خجـالت او مـــاهتـــاب شد بگرفت روي دست چـوخورشيد نجم خود رو بـر سپـاه بي ادب وبي حساب شد درظاهرش صغيـرو بــه بـاطن كبيرعشق چون بازروي سينـه شهبـازخواب شد بي ما يـــگان فـــرقـــه نمـــرود از كمان تيري رهاند خانه ايمــان خـــراب شد خنديد بچه روي پدر وه چـــه خنــــده اي گريان به كوفه درغـم او بـوتـراب شد تيري به حلق طفـــل غــــريب اشقيا زدند شورعزا ملاميتـان تـــا جــــزا زدند در خـــون طــپيـــد لشــكريــان ره فلاح تنهـــا غـــريب كـرب و بلا ماند و ذوالجناح
آماده شد كه عهـد ووفـــا را نشان دهد درراه عشق خــود به لب تشنه جان دهد آمد به ســـوي پردگيـــان حريم عشق برخواهـرش وصيت خـود را نشان دهد پيراهني كه فاطمه پودش به رشته بود پوشيـــد تــا بـه قا تل خود ارمغان دهد عريان كند اگـــر بــدنش اشقياي دون آن پيرهــن بـــراي وجـودش امان دهد انگشتري كه داد به حال ركــوع علي دردست كرد تا كـه بــشب امتحان دهد بجــدل اگـــر بــراي عطا رفت پيش او جـوروخيـانتش به د و عالم عيان دهد انگشت خود بــداد نشــان بجدلش برید جزدستها نمـانــده كـه بر ساربان دهد گفت اي سكينــه زينب و كلثوم يا رباب وقت آن شدست جورو جفا شاميان دهد آن خيمه ايكه تار و پُدش بود گيس حور وقتش رسيـــده آتش او كوفيـــان دهد آمـــد بـــرون ز خيمه غريبان صلا زدند لطمــه بصورت اهـــل حـرم بر ملا زدند ( احتجاج امام " ع " ) ياره براند بر سـوي آن فـــرقــه عجوز سوزنده تــر ز چشمه خورشيد نيمروز صد مرحبـا به قامتش از قدسيان رسيد آن قامتيــكه آب نخوردست او سه روز فــرمـود نيست گــر ز شما را ديانتي باقيست در و جود شمــا غيـرتي هنوز آزاد مـــرد گشتــــه و آزاد گــي كــنيد خم كرده ايد گردن خـود را بهرعجوز تيغي كه بسته ايد كنـــون بر عليه ما ازما نبـــرده ايد مگـــر تيغ را رموز آل زنا به جــاي رســولان نشسته زان گردن سوارتان شده دادند خود بروز گردون بزير پاي سمـندم چــو نعــل پا در اختيار ماست كماكان شبانه روز منت ز ما بَرَد همـــه اجــزاي كائـنات بر با وريد آ ب شــــده چشمـــه تموز چون شير زد به لشكــريان شغال دون موروملخ به خاك شد از قوم كينه توز دامن بـــراي ردّ عـــرق بر هوا زدند قلبش پديد گشت و سه تيــر بلا زدند |
|
| < قبلی | بعدی > |
|---|
