اي زهره ايكه چون تو بكس آبــرو نبود
اندرحيا چوفاطمه س اندرادب علي ع
حوري به پيش توهمه بقعان وخادمـه
چونكه شكسته بود دلــش درميان ما
دلها شكسته شـد زبراي طلاق او
عاشق بمرتضي وعبـــادت شبانه روز
چون سروگلسـتان كه بـود قدقامتش
زن بود او ســـــرآمد مــردان روزگار
عالم به روزگاروخود عارف به مـسئله
دربزم ما فرشته وحوري صفت بحجب
آرزده شد بخــــانه من مــــــازروي او
صد شكـــــريا دگار بمانده ازاوعلـــي

زاينجا نصيـــب تو بجزآب خدونبود
كس مثل تو بـــه دايره آبــــرونبود
كس درولايت علوي همچواو نبود
مارا بجزخجالت وبغــــض گلو نبود
آبيكه رفته بــــود دگــــرآب جونبود
جزاشگ روي صورت او شستشونبود
دردوروبركـسي بجــــزاوخـــــوبرونبود
چون او به هيچ ميكده جام سبونبود
دنيا بكس چواوبه يقين زشت خونبود
گـويا بــــدهـــــردردل اوآرزونـــــبود
شـــــــرمنده ليك دردل او جزنكونبود
رشـــــدش زياد بود اگــــــرآن هوو نبود