به بقا وصـــل شــــــدن چشمه حيوان بايد
اتحــــــاد است شده قطره يكي بحرعظيم
خود سرانه نبود باعظـــــمت شد به جهان
اهرمن كرده كمــــــــين تا كه اهورا شكند
منطق الطـــــــــيربه انگشتروانگشت نَشَد
لـــــن بود- گا وطلا گــــربه ميان رخنه كند
من وما ئـــــــي بميان كرد ظهورازسرنفس
جابيك عشق بده دردل خودجاي خداست
رايگان جلـــــوه معشوق بخواهي دل شب
عاشقان كرده گلستان نیستان دوجهان
حب بغض است كه ره برده به عرفان خدا
ذات عرفان كه محـــمد بود اي عارف حق
دشمنان دَرِاحمد ص بســـــــتا ئي به چرا
غائض حضرت حق نيست مسلمان عارف
آنكه گفتست هلاكـــــم - نبود شــــيرخدا
حق مع الحيـــــدروحيدرمع حق گفته خدا
عرف عرفان كه به حيدرنرسدعرفان نيست
مغـــــربي رانشـــــــنا سد هله ياران ادب

راهـــــــبرخضروبدل عشق فراوان بايد
قطــــره تا بحرشود وصل شتابان بايد
نوح ناجــــــــي بشود تندروطوفان بايد
ايمن ازاين خطـــــري حرزسليمان بايد
اعظـــــم واسم وَ آن آصف دورا ن بايد
به كليم ارني نشد حيدر عمرا ن با يد
ريشه كن ازدل وازمنــــــظره جان بايد
خانه دل به تكاني تو به مهـــمان بايد
كلمه ني به هـــمه عالم و امكان بايد
غسل با مي سبب طا لب عرفان بايد
عارفان راچــــــه تقيه به شراجان بايد
شهرعرفان زدرش واردواذعــــــان بايد
نقص دين است تورادكــــترودرمان بايد
اول عارف به علــي بعد مسلمان بايد
جاهلان راچه به مسند هله بقعان با
چه تعصب به كســي گفته يزدان بايد
به كجا گفته تقــــــــيه كند عرفان بايد
مگـــــــرم اهل سخن بوده سخندان

سرزد ازشــــرق ولايت آفــــتاب عــــالم آرا
عشق پنهان بود دراعصارگاهي درتجلــــي
عشق بود ومعرفت بود ونه درآئين كامــــل
بود دراصـــــلاب پنهان تا مگروقتـــش برآيد
قرنها ايثارووحدت لذت شــــهد شـــهادت
گفته مالا تعلمون بايد شهود آيد بمشهود
گفته گراتممت نعمت جزباين نعمت كجابود
هرچه پرقيمت دراين امكان زاشــيا وزجامد
داد ماهــيت به اين رنگ ازرگ حــريت خود
سوم شعبان رسيد وجمله خوبيهاي عالم
نورانوارحســــيني ع كرد عالم راچــــوجنت
فرش نازد برسما دارد حسين ع رادربرخود
غلغل خـــــم دركنارنــــغمه حـــــوران جنت
گلشن وسرووگلستان ازبدايت درصف اندر
لذت مستي نباشد جـــزگذشتن ازخماري
واژه سرخ شهادت جــــــزبه اين مولا نتابد
عشق يعني مهراوجان يعني اودلجايگاهش
كي شناسد خلق عالم اين وجود آسماني

عشق وايثاروشهامت زاد ازمادربه يكـــجا
بامحيط بامحاطش اندرين شب گشت پيدا
پايه پايه شرحه شرحه بود درســرسويدا
با همه زيبائي خود كــــــــرد دريكجا تجلا
درزبانها جاري وبــــوده زســـــينه تابه بالا
تا شهادت رخ نمايد عشق تاباشد هويدا
بی شهادت درکجابودنعمت عظـمای والا
رنگ حمراشدقبولحق نه صفــــــرانه خضرا
لاله مينازد برنگش باعقـــيق ســنگ وخارا
درعمل يكجا فرودآمدهـمـه دربيت زهراس
خوش به انكه داددل بگـرفته بردل مهراورا
خاك زيرپاي اين برترزقـــــدس وخــلـد اعلا
خلقت امشب عشقبازي ميكند باآل طاها
منتظرتابـــرجمـــال اوكـــــند يكــدم تماشا
مي همان بهتركه درآن وصل باشـدبزم آرا
داده بررنگ شهادت رنگ ديگــرهمچوصهبا
غيرازاينها نيست گــرمــيبود ميكرديم اهدا
اين قدردانـم كه باشـد نورش ازانـوارعليا