تو ای مادربگـــــوبرماکجـــائی
براهت منتظرمانده دوچشمم
بهرجادیــــــده ام صلح وصفارا
بجانم شـــــــیره جانت بدادی
بجای آنکه من گــــــریم برایت
گشودی بال خودتاپرگــــــرفتم
به بالش سرنهـــــم بایادرویت
بدنبال توام درســــــن پــــیری
بدورم این همــــــه قوم وقبایل
بیادآرم که برگشـــــتم زمکتب
ندیدم خوشترازآن لحن صوتت
بدستم تابــــدادی لقمه ای را
همه خودرابمن خواهدبه دینار
توبودی مونسم بی اجروبیمزد
مــــراخواهنـــــــدباثروت به دارا
بیات میــــشوم باچشم گریان
بیادآنکه میـــــــــبوسیدی رویم
خوش آن شبهاکه بودم درکنارت
صـــدای قلب خوبت میشنیدم
اگــــــربینم تورایکـــــــــــباردیگر
گهی همچون شبه اندرخیالم
به ظاهرگرلبـــم خندد به باطن
ازآن روزیکه رفتـــــــــی ازکنارم

کجارفتـــــی کنـون ازما جدائی
که شاید باردیگـــــــــــرتوبیائی
تو آن اسطوره صـــلح وصفائی
ندیدم درعــــطامــــثل توطائی
نمیدانــــــم بمن گریان چرائی
که تایادم بــــــدادی پرگشائی
مگــــرباردگـــــردرخـــــوابم آئی
دراین عالــم که داردبی وفائی
غریبم بی تو درصبح ومسائی
لباسم میــــگرفتی باصــدائی
چونــــــــی درلابلای بی نوائی
نبینم دیگــــرآن طعـــم غذائی
بدون مــــال من نودفـــــــدائی
ولی اکنون همه همچون گدائی
بدون آن نه مــــن نه آشـنائی
به این فکـــــــرم شودآیابیائی
وان کردی به مکــتب بادعائی
که دستت بالشم شدباصفائی
ندیدم خوبتــــرازآن صدائــــی
دل وجان راکــــــنم برتوفدائی
بسان پرده هـــای سینمائی
هـــــــــزاران باربدازگریه هائی
شدم تنها نه سردارم نه پائی

ازاندم که طلاقــــت راگـــرفتی
هوورامادرم کــــــــردی تومادر
بگیرد کودک خــــــوددرکنارش
به مکتب رفتنم میــشداگردیر
تظاهرمینموده اوبه ظاهــــــــر
لباسم پاره میشدوقت تعویض
دلم گاهی برایــت تنگ باشد
ندارم جراتــــــــی کاری نمایم
پدرازترس دعــــواحـــــق ندارد
برای کودکان عیداست وشادی
پدرگاهــــــی بپرسد حال زارم
چه میشدگرتومیــکردی تحمل
مراازدست این نامـــــــهربانی
فریب صورتت خــوردی تو مارا
مراتنــــهادراین گــــودال زندان
مرا برسیم و زربفروختی رفتی
گرفتــی سکه مهـــــریه ات را
میــــــان کودکان من سربزیرم
مراباخودهمی بردی چه میشد
هـــــزارن نفرت ونفرین به آنکه
بسان زرخـــــریدی زن بابایـــم
کمی خواهم نمایم استراحت
برایت ناسزاگوینـــــدمنـــــــهم
بوقت خـــــواب اوبا کــودکانش
روم درزیــــــراین پاره لحــــافی
شب عیدی همه شادندجزمن
بیا مادرمــــــــــرایکدم بغل کن
اگــــــــردستم رودبرظرف میوه
تورفتی خوش بباشی جای دیگر
بگیــــــرم دامنت راروزمحـــشر
شکایت میکـــــــنم ازتوبه داور
بگفتم مغــــربی برمن نویسد

شـــــدم تنها دراین دنیای تنها
هـــــــــووئی بدترازگرگان صحرا
ولی من گــوشه ای تنها وتنها
به اخم وتــــــــخم اومیکرددعوا
به باطـــــــــن بدترازیک مارکبرا
نبــوده کس کند تعــــو یض اورا
به گــــریم با فـــــــغان و آه ویلا
ببـــــــارم مینـــــمایدناســــزارا
ببوسد صـــــورتم باعشق بابا
به من ماتـــــم سرااین داردنیا
هـــــوودارد صــــداباشوروغوغا
بصبرت هدیه ای میکردی اهدا
بگـــــیرای مـــــادر طنــــازوزیبا
نمــــــــودی نوکرهر بی سروپا
توکـــــردی باقــــــدوبالای رعنا
که تابا سکه هاباشی تو اعلا
که خودراخوش کنی ایبدمواسا
زنندی طعـــنه برمن بی مهابا
بخودکـــــــردی بدون من مداوا
کنــــدفرزندراچون من به غوغا
کشدبیـــگاری ازمن روزوشبها
زندباطعــــنه پتک آهنـــــین را
روم باگریه سوی دشت صحرا
روددرخـــــــواب من بیدارم اما
بسان نوکــربی دست وبی پا
چه عیــدی بدترازماتم به منرا
رهـــــان یکدم زتنهائی تومارا
کندنهـــیم به صداخم وبه ایما
نکردی فکــــــــــراین فرزندگویا
به پیش خــــــالق یزدان ویکتا
چه خواهی گفت مادرجان خدارا
چنان شعری به انـشاوبه املا