|
تا نورجمـــــا لت به من خون جگـرافتا د
زهد همــــه زاهد به دونا نـي نستا نم
ما ند هـــــله جوگـندم اين چرخ نخوردم
ارني زچرابرمن دلـــــخـسته نبــــــا شد
صوفي كه به عمرش زدمش خيرنديــده
شيخ ازپي جنت شــــده درراه شـريعت
با محتسب همدست بشد قا ضي شورا
با نفــــــس درافتاد اگـــــرآن مـه كنعان
تعليم وتعــــــــلم به فلك برده كلاهــش
تا كشتي نفـــست نكند ميخ توســوراخ
اكســـيربود خدمت مـردم به ادب باش
ديدم رخ ماهت به فلك روي هــــلالـش
برمغـــــربي باديد حقــــــــــارت منــگرتو |
|
گلـــواژه عمرم به دمي با رورافتا د
درميكــــــده ازپير ســبو پرثمرافتا د
آدم شـــدنم زانكه كمي ديرترافتاد
جا ئيكه به اخلاص بود درشجرافتاد
اخلاص عمل خرقه صد رنگ برافتاد
چون خا ل خط حوروجنان درنظرافتاد
زان محكمه اش پيش همه بيهنرافتا
برســـجده اومردم عالم به سرافتاد
روزي پي تعلــيم به شوق خضرافتاد
ديدي بكـف صاحب بـــي دادگرافتاد
آبادي دلــــــها بترازســـــيم وزرافتاد
بريا د دلــــم رؤيت شمس وقمرافتاد
شا يد به دلش وحي زسوي نظرافتاد |
اشعارترکی 
