كردي توشكوفا زجمالــــت چمني را

بينائي يعقوب برآيــــــد كــــه دوباره

ازطلعت رخــــسارتوتصـــــويرشمايل

ازنزهت تمكــــين چمن پيش هياهو

ازگونه رخسارچولالـــه به چمن داد

ازطاعت معــــراج بشـــــربرتو بگويم

درشمع حقيقت كه بود روشني دل

ازدرج دهانت كه صـدف آيت ازوشد

خواهي به مدارج برسـي درره تقوا

پوشان خط سبزت توزاغــــيا رخدارا

ازلاله بپرسيد چــــــه باشد دل اورا

زلفت شــده طــــــرارزده راه دلم را

شيريني فرهــاد بود تيشه سنگين

بايد كه زما پرسد ش اوكلمه لن را

ازمغربي پرســــــيد جواب سخن خود

دادي به چمن غالــــيه ياسمني را

دادي زكرم رايحــــه پيرهــــــــني را

درپرده خلقت شده وجه حسني را

دادي به ســراپرده توهرممتحني را

برصــــورت گل رنگ عقيق يمني را

دلداده حق بين تواويس قــــرني را

پرنورزنورش بكــــند انجـــــمــــني را

برياد دهـــــد برهمه درّ عـــــدني را

ازياد ببرجــــمله هـــــــرما و مني را

شرمنده نمودي توچنان هرچمني را

يادي بكند صـــــورت گلگون كفني را

يارب زكـــــــه آموخته اين راهزني را

كردست بخود پيشه آن كوه كني را

ورنه به چگـــونه برسد كس ارني را

اوتاب وتحـــــمل بنــــکندهر سخنـــــــي را

كنارطا س بلــــورين چوصـــــورت قمري

بوقت بردن دل چون سهيل دشت يمن

زديده خون دلم ميچـــكد به صورت خود

براه دوست چه باشد حيات مهجه دل

بدون ديده كجـــــا ميشـود رخت ديدن

بوقت صبح ســــحرغسل ميكنم با مي

هميشه ديده براهــــــم زلعل شيرينت

ملامتم منما صـــــــف كشيده ديدن تو

زشب به تا ســـحرآشفته حال وبيدارم

چراترحم خوبان هميشه شامل نيست

هــــــزارديده ودل ميكــــــنم نثارقــــدم

اگـــــربه آب بـــــقا رغبـــــــتي بود درتو

روم به ســـــوي سما وات كمـــترازآني

مگـــو تو راز دلت بربخـــــيل وقت غروب

بروي خلق به بند د درش خلايــــق اگر

به حيله مسـند وثروت بود به مدت كم

جـــزيره دل من مأ مــــن محبت توست

چـــــرابه مغـــــربي خسته نيست ايمائي

فرشته اي بچنين شورعشق يابشري

بوقت هجرو ليـــكن ستاره سحـري

بمن سپاه همين قطره هاي اشگتري

گـرام تربه من ازهـــرعقيق وهرگهـري

به من زديـده ودنــيا ودل عــزيزتـري

مگربمستي منكردي بشكجلوه گري

بمن چوطوطي خوش لحن داداي شکری

زغــرفه هاي بهشتي تمام حوروپري

مگـــــركه آورد ازتو صــبا بمن خبري

براه توبكشــيدم به عمـــــــردربدري

زراه لطف وكـــرامت زكـــوي ما گذري

كنم بچشمه خورشيد با تو همسفري

اگــــرزروي محبت بمـــــا كني نظري

كــرامتي بنما يد نمــــيدهد ثمــــري

زمـرحمت بگــــشايد خدا هــــزاردري

خــــزان رسد به نماند زهيچ يك اثري

اگــرچه آتش هجرت بمن زده شرري

به عــمرخود نزده جزدرت دردگـــري