تار والیل تو کردست بخو د بنـــد مـــــرا تری ازلعـــــل لبــت گر بفـتدبرلــب مــن منکه بی دغدغه ا ندرپی توصبـــح ومسا من ســـرا پاز اساطیر جهـان بهــره ورم هرچه برخود نپسندی شده آمــــــال شـما شـــــقه زلف تودر کام بردعاشــــق خـود بروای زاهـــــدخودبین ره مانیســـت بهم نه بخود درشب اسراطمــعم بودســـــــما حکمت وفلســــفه عشق مرابود هــــــدف پیش ازتو بجــــهان بودم و ازخـیـل ملک حاسدهرچندکــــــندمتهـــــمم دردوجـــهان
به عمل دورنمودی زخودهر چندمـــرا چه لزومی به جهـان ازعسـل وقنــدمرا عللی نیســــت زند زلف توتــرفــند مرا چه حکایت دگـر از زند و پا زنـــد مرا لااقل آن ســــخن فـرقه تو مپـسند مـــرا من متای تودگرباره چه خـوش بندمــرا توکه بیــراهه روی ازچه دهی پندمــرا تو که دانــی به چه منظوربه بردندمـرا زان دو آویـزه حکمـــت که بدادندمـــرا شاهـــدخلقـت این دایـــره کـــردند مــرا بهرانســان شدنم مـــــغربی کردند مــرا
اشعارترکی 
